Now Reading
Ik nam afscheid van mijn borsten en mijn vrouwelijkheid

Ik nam afscheid van mijn borsten en mijn vrouwelijkheid

borsten

Maraya is drager van het BRCA1 gen. Een gen mutatie waardoor de kans op borstkanker verhoogd wordt met zo’n 60-80% en de kans op eierstokkanker met zo’n 35-55%. Ze koos voor een preventieve verwijdering van beide borsten met directe reconstructie d.m.v. het plaatsen van siliconen. (Lees hier hoe Maraya ontdekte dat ze drager was en hoe ze tot deze keuze kwam.) Nu, deelt ze voor het eerst op deze manier haar verhaal, haar emoties en haar trots.

20 augustus 2020, de datum die voor altijd heftig zal blijven. De dag dat ik afscheid ging nemen van mijn toch wel enorm grote borsten (Cup J inmiddels na de bevalling). Ik ging afscheid nemen van mijn vrouwelijkheid. Tenminste zo voelde het. Een emotionele afscheid ging vooraf. Niet alleen van mijn borsten, maar ook van mijn vriend. Want zo nuchter als ik er in stond, zo bang was ik toen ik eenmaal mijn mooie blote billen ziekenhuis jurk aan had. Het laatste wat ik me herinner op de OK is dat ik een traan voelde lopen uit mijn rechteroog. En toen ging het licht uit. 

De pijn was ondragelijk

Enkele uren later werd ik wakker, wat een pijn! Het eerste wat ik herinner is dat ik naar mijn borstkas kijken. Deze was natuurlijk helemaal ingepakt in verband. Dus veel kon ik niet zien. Eenmaal weer herenigd met mijn vriend overviel het verdriet me. Intens verdrietig , intens emotioneel! En de pijn was vreselijk. Ik had aan beide kanten een drain zitten die het wondvocht afvoerde. Ook deden die slangen pijn en ze zaten in de weg. Slapen ging niet, draaien lukte niet, zelf uit bed komen kon ik niet.

De volgende ochtend kwam de plastisch chirurg kijken en mocht ik mijn borsten voor het eerst zien. Och, wat weer een verdriet! Mooie ronde borsten had ik, het zag er echt mooi uit hoor begrijp me niet verkeerd. Maar mijn tepels waren verwijderd en ze waren niet van mij. Dit waren niet mijn borsten.
Het enige wat ik wilde was naar huis. Helaas moest ik blijven. Omdat corona een grote rol speelde, mocht ik maar 1 bezoeker hebben per dag. En het liefst maar een half uurtje per dag. Gelukkig waren de zusters erg lief en mocht mijn vriend langer bij me blijven of na het eerste bezoek nog een keer komen. Nog altijd dankbaar ben ik daar voor. Pas na een dag of 5 mocht ik naar huis. En eenmaal thuis wilde ik dat ik in het ziekenhuis was gebleven. 

De acceptatie van mijn nieuwe borsten was ver te zoeken

Thuis was het ook een emotionele rollercoaster. Ik moest mijn borsten regelmatig opnieuw verbinden en proberen schoon te houden. Ik ben zelf verzorgende IG, maar wonden bij mezelf ben ik echt slecht in. Naar die dingen kijken, kon ik niet. Zo noemde ik ze ook. Dingen. Ergens was de acceptatie ver te zoeken. Mijn vriend heeft heel veel van de verzorging op zich genomen. Niet alleen van mij, maar ook het complete huishouden runde hij. 

De huid van mijn borsten was erg dun doordat mijn borsten zo vaak gegroeid waren. De kans op necrose was enorm. En helaas gebeurde dit ook. Ik kreeg blaarvorming en de huid werd alsmaar donkerder. Bij de controle werd ook al gauw duidelijk dat het inderdaad ging om necrose. En zo lag ik 3/4 weken na mijn eerste operatie weer op de OK. Dit zou niet lang duren. Protheses eruit, de afgestorven huid weg halen en de protheses opnieuw plaatsen. Eitje voor dit mooie team chirurgen. 

Ook nu moest ik een aantal dagen blijven helaas. Ik ga echt niet goed op verblijven in het ziekenhuis. Ik hou er van als ik mijn eigen mensen om me heen kan hebben. Deze operatie viel me qua pijn echt reuze mee, ik voelde me al snel weer “normaal”. 
De wonden waren aan het helen en het leek allemaal goed te gaan. Tot dat op een avond, we zaten gezellig bij vrienden en mijn rechterborst begon te lekken. Wondvocht dacht ik. Kan gebeuren het moet er toch een keer uit. Ik ben naar huis gegaan en heb ze laten drogen aan de lucht. Een paar dagen duurde dit gelek, eenmaal over dacht ik dat het goed was.

Ik voelde me sexier dan ooit met mijn nieuwe borsten

Ik trok op een zaterdagmiddag een jurkje aan, die hing al jaren in de kast, maar kon ik nooit aan omdat mijn eigen borsten er niet in pasten. Mijn nieuwe borsten wel! En ik voelde me voor het eerst op en top vrouw! De acceptatie leek te komen. Ik voelde me nog nooit zo sexy!

Ik liep naar mijn vriendin die een paar huizen verderop woonde en liet haar vol trots mijn jurk zien en vertelde heel blij dat mijn borsten gestopt waren met lekken. Zij wierp een blik op mijn borsten en zei me dat ze een vlek zag. Shit! Weer aan het lekken die rechterborst! We gingen naar mijn huis en ik heb mijn vriend gevraagd de borst opnieuw te verbinden. Ik zou namelijk een wijntje gaan drinken met mijn vriendin. Voor het eerst in al die tijd zag ik schrik/paniek in de ogen van mijn vriend. Hij zag namelijk iets wat op een knikker leek. Glazig was het. En we konden het allebei niet plaatsen. Ik moest van hem het ziekenhuis bellen want dit was niet goed. 

Ineens was ik weer plat

Ik belde en 3 uur later kon ik terecht. De plastisch chirurg kwam kijken en de woorden die hij zei vergeet ik ook nooit meer. “Och meisje, ik kijk recht tegen je prothese aan.” En zodra de prothese aan de buitenlucht heeft gesnuffeld. Is er sprake van infectie. Ineens viel de voorgaande week op zijn plaats. Koortsachtig, moe en pijn in de borst. Stiekem had ik eerder aan de bel moeten trekken, maar hij snapte ook wel dat ik dit niet had gedaan. Ik was preventief aan de antibiotica dus mijn gedachtegang was opzich goed. De keuze die ik moest maken was een hele moeilijke. De rechter prothese moest er uit. Na al die ellende van voorgaande weken moest die prothese er nu uit. Uiteindelijk heb ik er voor gekozen om beide protheses te laten verwijderen en plat te herstellen van alle operaties. 

Zondag morgen 09:00 uur mocht ik me melden. Ze werden verwijderd en alles werd heel goed schoon gemaakt. Toen ik wakker werd was alles in eens heel echt. Ik was echt plat! Mentaal een hele klap natuurlijk! Nu was echt alle vrouwelijkheid weg. In het begin vulde ik mijn sport bh met sokken. En na enige tijd mocht ik uitwendige protheses uitzoeken. Deze draag ik nog steeds. De buitenwereld ziet het niet gelukkig. 

Ik kreeg de tijd om te herstellen, fysiek en mentaal. En als ik er klaar voor was dan mocht ik een afspraak maken bij de plastisch chirurg om de vervolg stappen te bespreken. 

See Also
griep

Het wachten duurde lang! Heel lang!

Na een aantal maanden nam ik contact op en kon ik een afspraak inplannen. De plastisch chirurg vertelde me over de breast trial. Deze was succesvol afgerond en ze gingen in februari/maart starten met een vervolg studie. Ik zou een geschikte kandidaat zijn en hij plande een afspraak voor me in in Maastricht. Mijn vriend en ik hebben deze afspraak gebruikt voor een weekendje weg met z’n tweetjes. Corona liet het weer een beetje toe en we konden zelfs aan de bar van het hotel een biertje drinken. De arts in Maastricht vertelde me dat ik genoeg “Goud” had om mee te werken en dat ik inderdaad een geschikte kandidaat zou zijn en dus mee mocht doen aan de trial. Het wachten duurde heel lang! Maar afgelopen Juli kreeg ik het verlossende telefoontje! 17 augustus was het zo ver! We gingen beginnen! 

Van het vet uit mijn bovenbenen en buik worden mijn nieuwe borsten gemaakt

Ik doe dus momenteel mee aan de breast trail 2 dit is een neven studie van de breast trial. Dit is een landelijke studie die onderzoek doet naar volledige borst reconstructie middels AFT, ofwel lipofilling. Als je in aanmerking komt, mag je mee doen met de studie. Dit is anders dan de vorige studie. Voor deze moest je uitgeloot worden. Ze bouwen dus in principe borsten van je vetweefsel. Mooi hé die medische wereld! 

Je lichaam ruimt altijd wat vet op na zo’n ingreep, de kans dat 50% van het ingespoten vet afsterft is groot. Ze hebben vet uit mijn bovenbenen gehaald en dit in gebracht in mijn borst gebied. Ze zijn begonnen met het leggen van de fundering (zo noem ik het) van mijn decolleté en toen ik wakker werd na de eerste ingreep heb ik ontzettend hard gehuild! Ik had namelijk een decolleté (tje), en dit was pas de eerste van 4 ingrepen. Er is iets meer dan 50% overgebleven en dit maakt mij super enthousiast voor de volgende rondes.

Eind november mag ik voor ronde nummer 2, dit keer halen ze het vet uit mijn buik. Ik ben zo benieuwd naar het eind resultaat! Of er ooit een tepel reconstructie komt weet ik nog niet. De angst voor open wonden is enorm en eigenlijk wil ik nooit meer onder het mes. Maar die keuze blijft altijd een mogelijkheid en kan ook over een paar jaar nog. Eerst maar eens deze trail door lopen en dan verder zien. Mijn eierstokken moeten er ook nog uit, maar hier wil ik nog niet over na denken. En doe ik dat dus ook niet. 

Ik mag leven!

Het is gek, als je ineens weet dat je belast bent met deze gen mutatie. Bijna niemand kent het, of heeft er over gehoord. Ineens ben je een soort van alleen op de wereld met de familie leden die ook belast zijn. Gelukkig bestaat er mooie Facebook groep voor vrouwen die belast zijn met een gen mutatie. Ik heb hier veel steun gevonden. 

Lieve vrienden en familie zijn zo vreselijk belangrijk geweest voor mij. Niemand kijkt er nog raar van op als ik na een paar biertjes mijn “borsten” op tafel gooi omdat ik ze zat ben. Of als ik ze een keer niet in heb, valt dit niet eens meer op. Ik ben nog steeds Maraya die af en toe gewoon even in tranen uitbarst of een mental breakdown heeft. Ik praat hier over met mijn vriendinnen, mijn vriend, mijn moeder en mijn schoonmoeder. Of ik het hoger op moet zoeken, ben ik nog niet helemaal over uit. Voor nu is het goed. Voor nu ga ik goed. Ik ben na alle ellende nog steeds erg trots op mezelf dat ik deze keuze heb durven nemen. Ik mag leven en mijn kinderen zien opgroeien. Natuurlijk weet je nooit of je een andere ziekte krijgt, maar borstkanker heb ik geëlimineerd. 

View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Scroll To Top